Annuleringscultuur tiert welig tijdens den verfrissend gefuseerde HBO, plus Warner Bros is zowel noch onschendbaar | Alex Clark

Thier prachtige roman Japanse schrijver Yuko Ogawa, genaamd Geheugenpolitiedie een eilandgemeenschap afbeeldt die leeft onder een vreemde vorm van repressie: van tijd tot tijd wordt er iets van hen afgenomen – het kunnen foto’s zijn, of rozenblaadjes, of hoeden – en niet alleen objecten verdwijnen, maar alle referenties, herinneringen en geassocieerd met hen taal.

Ik herinnerde me dit vorige week toen berichten circuleerden dat het streamingplatform HBO Max verwijdert sinds de fusie met Discovery+ titels uit zijn catalogus. Waren we in een mooie, tot nadenken stemmende allegorie van cultureel autoritarisme, het gekwelde gejammer dat de verdwijning van shows als Vinyl, Amerikaanse augurk net zoals Heksen zouden hun mond houden; hoe dan ook, het is gewoon een bedrijf, en sommige verschijnen nu zelfs op andere plaatsen.

Pech voor de sterren vleermuis meisjewaaronder Leslie Grace, Michael Keaton en Brendan Fraser, wiens inspanningen op beslissende wijze werden gedwarsboomd Warner Brazzers, dat in april fuseerde met Discovery+. Artiesten versus bonentellers hebben altijd maar één winnaar.

Toevallig las ik over de Portugese dictator Antonio Salazar, die voor zijn dood in 1970 twee jaar ernstig arbeidsongeschikt was door ziekte. In plaats van hem te vertellen dat hij niet langer de leiding had, handhaafde zijn binnenste cirkel de fictie die zijn regering in stand hield. Zouden ze Warner Bros vermoorden als ze hetzelfde deden?

katachtige onderdrukt

Het oorspronkelijke huis van Hector. Foto: undefined/BBC

Ik had pas een kat toen ik 50 was en op het platteland ging wonen, en toen per ongeluk. In een brief van de vorige eigenaar van ons huis stond dat een geelbruine kat genaamd Hector af en toe langskwam en het overgebleven gerecht lekker vond. Kortom, Hector, de Noorse Boskat, woont al een aantal jaren bij ons.

Kort voordat de pandemie toesloeg, kreeg het gezelschap van de zwart-witte ZsaZsa – mensen van een bepaalde leeftijd zullen de namen herkennen uit een oud tv-programma voor kinderen. Huis van Hector, waarin een hond, een kat en een kikker samen in de tuin ravotten. Omdat ik Frans was en geïnspireerd door de films van Jacques Tati, was het best vreemd; Kiki de kikker is bijvoorbeeld meteoroloog.

We hebben onlangs onze eigen tabby kitten, Kiki, die nu als een jongen wordt beschouwd. Hector, volledig blind, geeft er niet om; ZsaZsa, nooit bekend om zijn lenigheid, en nu nog opvliegender door een gescheurde kruisband, bevindt zich ergens tussen verontwaardigd verraad en tomeloze agressie.

Elke ochtend moet ik bloeddrukpillen in Hectors ham wikkelen, ZaZsu overhalen om het walgelijke brouwsel te drinken om haar juveniele artritis te verlichten en te voorkomen dat een van hen een perfect gezond kitten eet. ‘Ik ben geen kattenmens,’ mompel ik.

Op een middag, terwijl ik aan mijn dahlia’s zat te prutsen, keek ik op en zag Kiki onzeker wankelen op de smalle vensterbank van de eerste verdieping, ontsnappend naar de verboden bovenverdieping, waar hij een open raam vond. ‘Nog even en ik ga met je mee,’ zei ik tegen hem, op weg naar de trapladder.

koorts stap

Marcelo poseert met de Champions League-trofee bovenop een fontein waar confetti omheen valt.
Veranderingen in de timing van grote voetbalkampioenschappen zorgen ervoor dat spelers minder tijd hebben om aan hun tatoeages te werken. Boven Real Madrid-aanvoerder Marcelo met de trofee in mei 2022. Foto: Sergio Perez/EPA

Iedereen in mijn wereld, te oordelen naar de stortvloed aan reacties over werkloos zijn, op vakantie, behalve freelancers die restjes oppikken. En, vreemd genoeg, profvoetballers. Nu het WK van Qatar naar het midden van het Europese seizoen wordt verschoven, begint hun schema eerder en wordt de Champions League naar de herfst geduwd, en nieuwe wisselregels betekenen dat er meer mannen op het veld zullen staan. Het resultaat: minder tijd voor golftoernooien, nieuwe kledinglijnen en ingewikkelde ‘mouw’-tatoeages. Let op, zwaar onder druk staande werkers in de publieke sector: het is niet alleen u die vecht.

Alex Clark is columnist voor de Observer en Guardian.

Leave a Comment